Ο Διόνυσος του θεάτρου και του μαρμάρου

Το αστικό και θρησκευτικό κέντρο του αρχαίου Αττικού Δήμου του Ικαρίου ήρθε στο φως το 1888 με τις ανασκαφές που έκανε η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών. Ο δήμος του Ικαρίου άνηκε στην Αιγηϊδα φυλή που είχε πάρει το όνομά της από τον τοπικό ήρωα Ικάριο. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Ικάριος είχε φιλοξενήσει στο τόπο αυτόν, τον θεό Διόνυσο, που του δίδαξε την καλλιέργεια της αμπέλου και την οινοποιία. Η λατρεία του Διόνυσου εδραιώθηκε στην ομώνυμη περιοχή τον 6ο π.χ αιώνα. Από τον Ικάριον καταγόταν ο Θέσπις, ο πρώτος τραγικός ποιητής, που έθεσε τις βάσεις της αρχαίας τραγωδίας τον 6ο π.Χ. αιώνα, εισάγοντας στον Διονυσιακό διθύραμβο τον πρώτο υποκριτή και τη χρήση του προσωπείου.
Ο αρχαιολογικός χώρος του Διονύσου είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την λατρεία του θεού και την γέννηση του θεάτρου στην αρχαιότητα. Η ανασκαφή έφερε στο φως, και έτσι σήμερα μπορούμε να διακρίνουμε τα ερείπια του ναού του Πυθίου Απόλλωνος. Η ύπαρξη του θεάτρου έχει επιβεβαιωθεί από την υποδομή της σκηνής που βρέθηκε αλλά και έξι μαρμάρινων καθισμάτων της προεδρίας. Η αρχική μορφή του θεάτρου μας είναι άγνωστη, αφού το ανάγλυφο του κοίλου καταστράφηκε στα νεότερα χρόνια από την διέλευση ενός δρόμο. Στο επιστύλιο του πρόσφατα αναστηλωμένου ημικυκλικού χορηγικού μνημείου είναι χαραγμένη η επιγραφή «Αγνίας Ξανθίδης Ξάνθιππος νικήσαντες ανέθεσαν», που μνημονεύει τη νίκη μιας ομάδας τριών εύπορων πολιτών στους δραματικούς αγώνες στα Κατ’ Αγρούς Διονύσια. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν πως στον χώρο υπήρχαν αναμφίβολα και άλλα χορηγικά μνημεία. Όπως επίσης ότι ο χώρος αποτελούσε τόπο λατρείας του Διονύσου, χωρίς να έχει ακόμα ταχτοποιηθεί που στεγάζονταν το ιερό. Το υστεροαρχαϊκό λατρευτικό άγαλμα του Διονύσου που βρέθηκε στο χώρο, εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Ο Αρχαιολογικός χώρος του Διονύσου, αν και εύκολα προσβάσιμος στέκει μάλλον απρόσιτος να δεχτεί επισκέπτες. Οι πολυτελές κατοικίες που βρίσκονται γύρω του τον αφήνουν παραμελημένο και δύσκολα θεατό από τα ψηλά κιγκλιδώματα.
Το παλαιό Ιερό του Διονύσου όπως ήταν φυσικό έδωσε στην περιοχή το όνομά της. Το 1898 αγγλική εταιρεία δημιουργεί πριονιστήρια εξαγωγής μαρμάρων από τις πλαγιές του Πεντελικού. Τα λατομεία αποτέλεσαν την αφορμή για να κατοικηθεί η περιοχή από νησιώτες λαξευτές μαρμάρου. Ωστόσο, μέχρι το 1900 οι κάτοικοι της περιοχής ήταν νομάδες κτηνοτρόφοι. Κυρίως Σαρακατσάνοι που είχαν έρθει από την περιοχή των Αγράφων. Στη συνέχεια ο Διόνυσος αποτέλεσε τόπο ιάσεις των φυματικών λόγω των εκεί μικρών σανατόριων που είχαν δημιουργηθεί. Μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο δημιουργήθηκαν και εγκαταστάσεις παιδικών εξοχών και άρχισε η πρώτη μόνιμη οίκηση. Τη δεκαετία του `60 ο οικοδομικός συνεταιρισμός «Νέα Αιολίδα» μετά από δικαστικούς αγώνες καταφέρνει να πάρει το τμήμα γης που είναι σήμερα ο Διόνυσος και να το εντάξει στο Σχέδιο Πόλης. Το 1979 αναγνωρίζεται ως αυτοτελή Κοινότητα, και το 2007 προήχθη σε Δήμο. Σήμερα ο Δήμος Διονύσου αποτελεί τον διευρυμένο Δήμο της περιοχής με έδρα τον Άγιο Στέφανο.
Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s