Οι ανάπηροι του Κολωνακίου

Η έννοια «Ανάπηρος Πολέμου», πέρα από τιμή για αυτόν που την κατέχει, κλείνει μέσα της δραματικές εικόνες, κατορθώματα αλλά και οδυνηρές απώλειες. Από τους Βαλκανικούς Πολέμους και μετά η Πολιτεία άρχισε να τιμάει και επίσημα τους αναπήρους πολέμου ως εξέχοντα πρόσωπα της κοινωνίας.

Μαζί με τα παράσημα και τις επ’ ανδραγαθία αναφορές θεσπίζονται και κάποιες αντιπαροχές προς αυτούς. Δεδομένου ότι μετά την αποστρατεία τους οι ανάπηροι πολέμου, εξαιτίας των σοβαρών απωλειών τους δεν ήταν δυνατόν να κάνουν κάποια εργασία. Η γνωστότερη «αναπηρική παροχή» ήταν η χορήγηση αδείας πώλησης καπνικών προϊόντων και αργότερα η δημιουργία περιπτέρου. Εξάλλου στην ελληνική κοινωνία δεν υπήρχε ακόμα η έννοια της κύριας ή αναπηρικής σύνταξης.

Οι δυσκολίες της εποχής, και εν μέσω διαρκών πολεμικών επιχειρήσεων, ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένες. Συχνά οι ανάπηροι γύριζαν πίσω στην Αθήνα χωρίς να διαθέτουν ούτε ένα δωμάτιο για να μείνουν. Σε πολλές περιπτώσεις τα ορφανά και η οικογένεια του αναπήρου έμεναν πίσω χωρίς καμία δυνατότητα επιβίωσης.

Στο πλαίσιο του φιλανθρωπικού της έργου, η Εκκλησία της Ελλάδος αποφασίζει και παραχωρεί μικρές εκτάσεις για την κατασκευή οικιών σε απόρους ανάπηρους πολέμους. Στην περιοχή της πρωτεύουσας η Μονή Πετράκη δωρίζει έκτασή της πίσω από αυτήν έως τους πρόποδες του Λυκαβηττού. Με μόνο γειτονικό κτίσμα το νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», γρήγορα κτίζονται στην διανεμόμενη έκταση μικρά σπίτια.
Με το πέρασμα του χρόνου η περιοχή αποκτά στοιχειώδεις υποδομές και ρυμοτομείται. Ήδη, τα σπίτια των απομάχων σχημάτιζαν μια ευθεία σειρά. Αυτή ήταν η εικόνα που έκανε τον Δήμο Αθηναίων να αποφασίσει την ονομασία του δρόμου από την Μονή Πετράκη έως τον Λυκαβηττό σε οδό Αναπήρων Πολέμου.. Αφενός για να τιμηθούν όσοι έχασαν κάποιο μέρος του σώματος τους στα πεδία των μαχών. Αφετέρου γιατί το ίδιο το όνομα είχε ήδη γίνει από μόνο του ένα τοπόσημο για το σημείο και τους ανθρώπους που ζούσαν με αυτόν τον τίτλο.
Τα χρόνια όμως πέρασαν. Οι πόλεμοι σταμάτησαν και η Αθήνα άρχισε να αναβαθμίζεται και να επεκτείνεται πολεοδομικά. Το Κολωνάκι και η συνοικία γύρω από το Μαράσλειο μετασχηματίζονταν όλο ένα και περισσότερο σε μεσοαστική περιοχή. Ο οικοδομικός συντελεστής αυξήθηκε, η οικοδομή ευημερούσε και έτσι τα άλλοτε δίπατα σπίτια των αναπήρων έγιναν γρήγορα πολυώροφες πολυκατοικίες.
Το σίγουρο είναι πως τα σημερινά παιδιά ή και εγγόνια των τότε αναπήρων ανταμείφτηκαν με το παραπάνω για τις υπηρεσίες των προγονών τους. Αρκεί να σκεφτούμε ότι η αξία των οικοπέδων στην περιοχή άγγιξε μέχρι πριν από λίγα χρόνια εξωφρενικά ποσά. Βέβαια, πολλά από τα συγκεκριμένα οικόπεδα φιγουράρουν ακόμα στους καταλόγους της λεγόμενης εκκλησιαστικής περιουσίας ως μοναστηριακά κτήματα της Μονής Ασωμάτων Πετράκη. Ίσως λόγω της άμεσης παραχώρησης οικοπέδων χωρίς πολλές διοικητικές διατυπώσεις.
Ποιος να φαντάζονταν λοιπόν ότι οι άλλοτε ρακένδυτοι ανάπηροι πολέμου θα ήταν σήμερα μεσοαστοί του Κολωνακίου!
Advertisements

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s